با یاد دانشجویان دربند

 در قیر شب

 

 

دیرگاهی است در این تنهایی

رنگ خاموشی در طرح لب است

بانگی از دور مرا می خواند

لیک پاهایم در قیر شب است

رخنه ای نیست در این تاریکی

در ودیوار به هم پیوسته

سایه ای لغزد اگر روی زمین

نقش وهمی است زبندی رسته

نفس آدم ها

 سربه سر افسرده است

روزگاری است در این گوشه پژمرده هوا

هر نشاطی مرده است

دست جادویی شب

در به روی من وغم می بندد

می کنم هرچه تلاش

 او به من می خندد

نقش هایی که کشیدم در روز

شب زراه آمد وبا دود اندود

طرح هایی که فکندم در شب

روز پیدا شد و با پنبه زدود

دیرگاهی است که چون من همه را

رنگ خاموشی در طرح لب است

جنبشی نیست در این خاموشی

دست ها پاها در قیر شب است

                   سهراب سپهری